Sinds een paar weken werk ik als weekendoppas bij een vader van drie kinderen. De ene week werk ik bij hem thuis, de andere week bij zijn Franse (bijna) ex-vrouw, die een paar kilometer verderop woont, en die ook al zo’n drukbezet leven heeft. Doordeweeks hebben ze twee kindermeisjes in dienst, maar in het weekend neem ik het over. Ze hebben drie kinderen, een jongenstweeling van zes en een meisje van twee. (Zijn vrouw heeft nog een oudere zoon van zestien uit een eerder huwelijk.)
Nou heb ik heel sterk het gevoel dat er iets ‘broeit’ tussen de vader & mij. Probleem: hij heeft een vriendin, het meisje voor wie hij zijn vrouw heeft verlaten, en ze hebben trouwplannen. Het afgelopen weekend stonden we op een bepaald moment samen in de keuken, toen hij toevallig mijn arm aanraakte en er een schok door me heen ging. Hij had het ook in de gaten, want hij deed snel een stap opzij
Ik weet dat ik stom bezig ben met mijn romantische fantasieën, ik weet dat ik me op mijn studie moet concentreren en dat dit baantje goud waard is. Ze betalen me heel veel geld, krankzinnig veel zelfs, en dat is me meer waard dan een geheime affaire met een ‘oudere’ (38) man, maar ik merk dat ik een beetje begin te wankelen, met al mijn principes..

Hoe houd ik mijn hoofd koel?!

Op woensdag 31 augustus 2005 12:19 schreef longinus het volgende:
Wat denk je eigenlijk zelf, zit er toekomst in???

woensdag 31 augustus 2005 @ 12:33
Nee, een toekomst zit er met hem denk ik niet in. Even los van het problematische puntje dat hij drie kinderen heeft, plus een jaloerse vrouw die er alles voor over heeft om hem terug te winnen, plus een cokesnuivende vriendin... al weet ik dat van die coke niet helemaal zeker, maar los van al die dingen, dus, heb ik niet de illusie dat wij samen oud gaan worden. Zó romantisch ben ik nou ook weer niet. Maar die aantrekkingskracht...

Op woensdag 31 augustus 2005 12:36 schreef Speedy het volgende:
O, o... Dit gaat mis...

woensdag 31 augustus 2005 @ 13:25
Zijn vrouw heeft me aangenomen. Een vriend van me kende een familie, ze zwommen in het geld en ze zochten iemand die Frans sprak. Ik ging langs om te solliciteren. Madame wilde me op neutraal terrein ontmoeten, in het Hotel Americain, je weet tenslotte maar nooit wie je voor je hebt, en ze bood me een duizelingwekkend bedrag. Daar moest wel iets tegenover staan. Punctualiteit, om te beginnen. Discretie. Opvoedkundige kwaliteiten. Betrouwbaarheid vond ze ook belangrijk; ze had in het verleden slechte ervaringen opgedaan. Ik moest flexibel zijn en me moeiteloos kunnen aanpassen aan twee verschillende huishoudens, dat van haarzelf en dat van haar echtgenoot. Het ging om een ‘tijdelijke situatie’ zei ze. Hoe het precies in elkaar zat, zou ze me nog wel uitleggen. Van groot belang was dat ik altijd bereikbaar zou zijn, dag en nacht, want ook in noodgevallen wilde Madame een beroep op mij kunnen doen. Ze informeerde naar mijn collegerooster; ik maakte me er snel vanaf door iets te roepen over ‘scriptie’ en ‘vrije invulling’, en dat de studie Frans tegenwoordig nog maar weinig om het lijf heeft. Ze knikte tevreden. Verder verlangde zij van mij een rijbewijs, zwemvaardigheid, creativiteit, een goed humeur, voorleeskwaliteiten, een ehbo-diploma, zelfstandigheid, intuïtie, en god weet wat ze allemaal nog meer opnoemde, maar ik zei op alles ‘Ja’ en ‘Geen probleem’. Aan het eind van het gesprek bleef er één knelpunt over: het ehbo-diploma, want daarover durfde ik niet te liegen
‘Ik kan een cursus doen,’ opperde ik halfslachtig.
‘On verra,’ zei Madame, terwijl ze me nog eens goed in zich
opnam. ‘Zo belangrijk is dat diploma ook weer niet. Kun je koken?’
‘Ja,’ zei ik. Het klonk zwak, daarom voegde ik eraan toe: ‘Pannenkoeken
bakken, dat kan ik goed.’
Ze glimlachte. ‘Les enfants adorent.’
‘Ik ook,’ zei ik enthousiast, ‘ik maak ze altijd met...’
‘Heb je een vriend?’ onderbrak ze me.
‘Een vriend?’ Die vraag had ik niet verwacht. ‘Ik heb wel een soort... Het is niet heel serieus,’ maakte ik ervan.
‘Bon,’ zei ze, en ze stak me haar hand toe. ‘Ik ben eruit. Jij wordt het, Nadine. Kun je morgen om vier uur langskomen om de details te bespreken? Dan ontmoet je meteen de kinderen. En mijn eh... echtgenoot.’ Ze ontweek mijn blik. ‘Het ligt ingewikkeld tussen ons, maar het is een tijdelijke situatie.’

woensdag 31 augustus 2005 @ 15:00
Niemand hoeft mij uit te leggen dat het onvergeeflijk zou zijn om iets te beginnen met deze man, op wie mijn werkgeefster duidelijk nog steeds verliefd is. Ook omdat het in eerste instantie om de kinderen gaat. Dat is mijn verantwoordelijkheid; ik zou me dus helemaal niet moeten bezighouden met dit soort ingewikkelde zaken, ik zou gewoon mijn werk moeten doen en klaar. Maar... die vader... ik heb nog aardig wat met hem te maken, in die zin dat hij zijn kinderen wel eens meeneemt naar zijn werk (hij zit ‘in de film’ als distributeur en producent), en dan ben ik de hele dag in zijn nabijheid. Dat is moeilijk. Principieel blijven, bedoel ik. Met zijn vriendin heb ik, eerlijk gezegd, niet zo veel mededogen. Zij lijkt zich vooral druk te maken om haar ‘acteercarrière’, in die richting moeten we denken, en het is haar vast niet ontgaan dat ze via hem vaste voet aan de grond kan krijgen in de filmwereld.
Madame heeft in mijn bijzijn wel eens laten vallen dat haar man ‘gewoon wat moet uitrazen’. Het lijkt mij ijdele hoop, maar... wie weet.

Op woensdag 31 augustus 2005 15:09 schreef MGerben het volgende:
Go for it Nadine! Ga ervoor! Leef! Waar wil je in het bejaardenhuis aan denken? Aan al die spetterende momenten die je om weet-ik-wat voor flauwe redenen hebt omzeild?

Op donderdag 1 september 2005 01:08 schreef AmericanNightmare
het volgende:
Is er nou al geneukt?

donderdag 1 september 2005 @ 11:40
Wie heeft het over neuken? Dat hele ‘neuken’ is zwaar op de zaken vooruit lopen. Een week telt 7 dagen, het is vandaag woensdag, of nee: donderdag alweer, en ik ben alleen oproepbaar in het weekend. Dat heet: vanaf vrijdagavond. Komende vrijdag werk ik bij Madame thuis, maar er bestaat een kans dat haar man ook op komt dagen omdat zij een feestje geeft, en ze doen hun uiterste best om (althans voor hun vrienden en kinderen) de schijn op te houden van een gelukkig gescheiden echtpaar.
De afgelopen weken zijn hij & ik nog niet verder gekomen dan beleefde praatjes en het uitwisselen van informatie over de kinderen. (Oké, en wat broeierige blikken, ik geef het toe. Maar die zijn multi-interpretabel. Ik kan het me verbeelden, of misschien kijkt hij altíjd zo omdat hij bijziend is.) Leuke kinderen, trouwens. Alleen die zestienjarige puberzoon, een souvenir uit het eerste huwelijk van Madame, maakt op mij een wat verwarde indruk, om het vriendelijk te zeggen, maar met hem heb ik weinig te stellen. Ook het meisje, le ‘bébé’, valt niet onder mijn verantwoordelijkheid; zij bivakkeert meestal bij een oppasmoeder. Ik pas dus op de tweeling. Ik begrijp zelf ook wel dat ik me op de hoofdzaak moet focussen: de kinderen, de organisatie van het huishouden, en verder niks. Maar mijn baantje opgeven, dat kan ik niet. In de horeca of een andere treurige branche kan ik zó aan de slag. Maar ja, wat schuift het? Het is gewoon lekker om gemakkelijk geld te verdienen.

Op donderdag 1 september 12:41 schreef Nightwulf het volgende:
Zoals het ernaar uitziet, gaat dit dienstverband toch niet lang meer duren. For your information: dit is een openbaar forum, je strooit lustig met gevoelige en herkenbare informatie over die familie... of had je daar nog niet bij stilgestaan

donderdag 1 september 2005 @ 12:49
Nee, niet bij stilgestaan. Maar je draaft door. We hebben het over volwassen mensen, drukbezette tweeverdieners met een hypotheek en een huwelijkscrisis, waar zouden ze de tijd vandaan moeten halen om rond te struinen op een internetforum?
Kreeg net een sms’je van zijn vrouw: ik moet er morgenavond om 18.00 uur zijn en of ik iets ‘passends’ wil aantrekken. (Ze geeft een feestje. Zou het de bedoeling zijn dat ik me onder de gasten meng?) Ik heb alleen een spijkerbroek.